Aren

Aren’in 4.ay kontrolünde doktoru kilosunun ve gelişiminin çok iyi olduğunu belirterek artık ek gıdaya geçmesi gerektiğini söyledi. Ek gıda mı? Hönk! Liste de kabarık! Sabah bulamaç, öğlen sebze püresi, akşam üstü meyve püresi, gece yatmadan kaşık maması 😮 Çocuk daha başını tutamıyor, dik oturamıyor. Ne ek gıdası? Hem emziriyorum daha, ne gerek var bunca eziyete? Buna ne biz, ne de Aren hazır değildi. Şok olmuş bir şekilde doktorun odasından çıkıp eşimle birlikte kara kara düşünmeye başladık. Eşimin bana dönüp sorduğu ilk soru, “sende mi şimdi kaşıkla çocuğun peşinden koşan annelerden olacaksın?” oldu. Hayır asla diyerek araştırmalara başladım. Aren’i bir sabah erkenden anneme bırakıp gün boyu kitapçıları gezdim. Kitaplarda püre tarifleri gördükçe canım sıkılıyordu. Hem ayrıca püre püredir yani özel bir şey değil ki, onun için kitap yazmaya üşenmediniz mi diye sorarlar adama 🙂 Neyse efendim, sonunda bir kitapçıda adam akıllı bir kitap bulmuştum. Pek çoğunuzun bildiği “O Tabak Bitecek! mi? ” kitabı. İşte bu! diyerek aldım kitabı. Hevesle ve merakla 3-4 günde okudum. Aren 6.ayını doldurana kadar kendimi blw’ye şartladım. Eşim de sağolsun başından beri çok destek çıktı. Annem sürekli kızım manyak mısın el kadar çocuk nasıl yesin! dedi. Babam google annesi oldun iyice dedi. Anneannem yahu deli misin yiyemez ölür ah acemisin tabi daha çok gençsin dedi. Dediler de dediler ,örnekler saymakla bitmez. Netice: Şimdi herkes hayranlıkla Aren’e bakıp bana teşekkür ediyor 🙂
Şimdi gelelim nasıl oldu bu iş? kısmına 🙂

Aren 29 Kasımda ek gıdaya başladı. Edindiğim bilgiler doğrultusunda ilk bir hafta meyvelerle geçti, bebekler çok sever onlarla başlayın yazmışlardı. İkinci hafta sebzeye geçelim dedim. Sonuç tam bir rezaletti! Geçen hafta her şeyi yiyen çocuk bu hafta hiçbir sebzeye dokunmuyor! Bu işte bir aksilik var diyerek farklı kaynaklar araştırma yoluna gittim. BLW Türkiye facebook sayfasına üye olup öncelikle BAŞA TUTTURULAN GÖNDERİyi okudum. Herkes okusun lütfen n’olur :)) Grupta post açarak bu durumu danıştım. Bebekler meyvenin tatlı tadına alışınca sonra sebzelere karşı ilgi göstermiyorlarmış meğersem. E haklılar bencede :)) Bu bilgiyi öğrendikten sonra ek gıdaya bir kaç gün ara verip sonra tekrar sebze sundum. Sonuç mu? Ooh sildi süpürdü, tadım günü oldu doyumluk günü! Mest olmuştum 🙂

Her gıdayı 3er gün sırayla tattıktan sonra 7.5 ay civarında artık biraz ilerlemek istedik ve pancake tarzı şeyler hazırlamaya başladım. Onlara karşı da ilgiliydi. 9.ay civarında yumurta yemeyi reddetti. Sonraki ay zeytini reddedip yumurtaya başladı. İstekleri sürekli değişiyor, bana düşen görev de zorlamadan isteklerine saygı duymak. “Saçmalama yumurta yemeden olur mu, nasıl gelişecek bu çocuk!” diyenleri duyar gibiyim 🙂 Gelişir efendim gelişir merak etmeyin. Ben 20 senedir yumurta , biber&mantar yemiyorum, çay içmiyorum. Çok şükür gayet sağlıklıyım çünkü dengeli besleniyorum. Yumurtadan alamadıklarımı diğer gıdalardan alıyorum. Eşim de hiçbir süt ürününü tüketmez ama kalsiyum değerleri benden iyidir. O yüzden bebeklerinizi lütfen bir gıdayı yemesi için zorlamayın. Onu yemiyorsa başka şey yer.
Aren başından beri yemeklere karşı ilgili bir bebek oldu. Ara ara diş çıkarma zamanlarında, atak dönemlerinde sapıtıp yemediği, bana yedirdiği ya da yere fırlatıp arkasından attığı kahkahaları saymazsak sıkıntısız bir ek gıdaya geçiş dönemi geçiriyoruz diyebilirim. Bunda benim başından beri rahat oluşumun da etkisi var sanırım. Yemeğe az ilgi gösterdiği zamanlarda hiç öfkelenmedim, yiyecekleri attığında, üstünü kirlettiğinde hiç gerilmedim. Unutmayın bebekleriniz her şeyi hisseder. Bebek olduklarına aldanmayın, çok çakallar! 🙂 Atak dönemlerinde, dişi patlamak üzere olduğu zamanlarda hiç yemediği günler oldu. Gerçekten hiç yemiyordu ama, sadece sütle geçirdiğimiz günler… Tek bir lokma ağzına sokmasa bile yine de öğünlerini hazırlar, sandalyesine oturturdum. Yemeden direkt oyun oynamaya başlarsa sandalyeden kaldırırdım. Vah vah çocuk aç kaldı, bari şunu ye oğlum, aç ağzını uçak geliyor vb hiçbir zorlama, baskı yapmadım. Biliyorum ki istese, iyi olsa yiyecek. Biz yetişkinler bile her gün aynı miktarda yemeyiz. Bebeklerden niye her gün aynı performansı bekleriz bilmiyorum?
Aren şu anda 14 aylık. 9.aydan beri çatalla her şeyi yiyor, son bir aydır kaşık denemeleri yapıyor, henüz çok başarılı değil ama geleceği parlak gözüküyor 🙂

1 yaşına girdikten sonra sebzeyi reddetmeye başladı. Görmeye bile tahammülü yok. Ağzına sokmadan direk fırlatıyor. Yanlışlıkla ağzına sebze girse tiksinerek çıkartıyor. Kırmızı et, balık,bakliyat, makarna ağırlıklı geçiyor günlerimiz. Boyunun ulaşabileceği noktalarda ufak atıştırmalıklar bırakıyorum bazen. Onları farkedip mamamama diyerek gidip yemesi çok hoşuma gidiyor. Endişeli bir anne olup bebeğime fırsat vermesem, onu püreyle ve zorla beslesem asla bu keyfi yaşayamayacaktım ve yemek olayı benim için bir stres olacaktı. Bebeğimle olan ilişkim bozulacaktı…

Her zaman dediğimiz gibi FIRSAT VERİRSEN, YAPABİLİR! Lütfen bebeklerinize fırsat verin ve karşılıklı yemek yemenin tadını çıkartın 🙂

Yazıyı paylaşmak için;